કવિ વિવેક કાણે ‘સહજ’ની એક ગઝલ – એમના જ અવાજમાં..!!
તોરણ જે ઉતારો છો એ લીલું તો નથી ને?
સંકેલો છો જે સ્વપ્ન,એ ભીનું તો નથી ને?
આ મોડસઓપરેંડી તો એની જ છે નક્કી
હથિયાર કતલનું જુઓ, પીછું તો નથી ને?
સરખું છે અમારું કે તમારું કે બધાનું,
દુ:ખોનું તપાસો, કોઇ બીબું તો નથી ને ?
નીકળ્યા જ કરે નિત્ય નવાં સ્વપ્નો નિરંતર
પલકોંની પછીતે કોઇ ખીસ્સું તો નથી ને ?
જન્મ્યા અને જીવ્યા ને પછી મોતને ભેટ્યા
આયુષ્ય ‘સહજ’ એટલું સીધું તો નથી ને?
ટહુકોનો આજે બીજો જન્મદિવસ.. આમ તો ટહુકો પર ઉજવણીમાં કંઇક નવુ ક્યાંથી હોય? જ્યારે ને ત્યારે ગુજરાતી સંગીતની જ વાતો થાય ને… પછી એ ટહુકોનો જન્મદિવસ હોય કે કોઇ કવિ કે સંગીતકારનો..
તો આજે પણ એ જ – ગુજરાતી સંગીત….
આજની આ વાનગીમાં આમ જોવા જઇએ તો ખાસ કંઇ નવુ નથી રાંધ્યુ… જે હાથ લાગ્યું, એ યાદ આવ્યું એને મારા સ્વાદપ્રમાણે અને આવડ્યુ, સુઝ્યુ – એ રીતે બનાવ્યું છે… આજની આ ભેળપૂરી કેવી લાગી તે જરૂરથી જણાવજો… હોં ને ? 🙂
જેમના સ્વરાંકનો માટે ગુજરાતી સંગીત એમનુ ઋણી છે – એવા સુરીલા સ્વરકાર શ્રી દક્ષેશ ધ્રુવને જરા વધુ નજીકથી ઓળખવાનો પ્રયાસ…
ગઇકાલે ૧૦ -જુન એટલે આપણા ગુજરાતી બ્લોગજગતના લાડીલા ‘ઊર્મિસાગર.કોમ’ નો જન્મદિવસ…
અછાંદસથી શરૂ થયેલી ઊર્મિની યાત્રા બે વર્ષમાં છાંદસ ગઝલો અને લયબધ્ધ ગીતો સુધી પહોંચી, એના આપણે સાક્ષી રહ્યા જ છીએ. એમના પોતાના અવાજમાં તમે ‘તારા ને મારા આ વ્હાલપમાં શ્યામ?‘ સાંભળ્યુ ને ? ટહુકો પર પણ ભવિષ્યમાં એમના અવાજનો ટહુકો કરશું જ, પણ આજ માટે આપણે એમની સ્વરબધ્ધ થયેલી આ ગઝલ (જે એમના બ્લોગ પર તો છે જ..!) સાંભળીયે…
સંગીત : મેહુલ સુરતી
સ્વર : અમન લેખડિયા
મને પણ હું મારામાં ખોલી શકું તો,
તને એક પળ જો હું ભૂલી શકું તો.
સુગમ થાય થોડું, કયા માર્ગે જાવું,
ગયેલાં જનમને ટટોલી શકું તો.
બદલવા છે થોડા પ્રસંગોને મારે,
સમયનાં આ રણમાં ટહેલી શકું તો.
ન માંગુ તમારી અમોલી ક્ષણોને,
ભરેલી કો’ પળને હું ઝાલી શકું તો.
અમારી આ દુનિયા યે રંગાઈ જાશે,
કો’ શમણાંને પાંપણથી ખોલી શકું તો.
ભરી લઉં હું પ્રીતિની પીડાનું ભાથું,
વજનમાં જો ઊર્મિને તોલી શકું તો.
ભલે આયખું થાતું પુરું આ ક્ષણમાં,
તવ ઊર્મિનાં સાગરમાં ડોલી શકું તો.
– ઊર્મિ
આજે શૂન્ય પાલનપૂરીની આ લોકપ્રિય ગઝલ, બે અલગ અલગ સ્વર – સંગીત સાથે…. આશા છે આપને ગમશે…!!
સ્વર – સંગીત : મનહર ઉધાસ
.
પરિચય છે મંદિરમાં દેવોને મારો,
અને મસ્જિદોમાં ખુદા ઓળખે છે.
નથી મારું વ્યક્તિત્વ છાનું કોઇથી,
તમારા પ્રતાપે બધા ઓળખે છે.
સુરાને ખબર છે, પિછાણે છે પ્યાલી,
અરે ખુદ અતિથિ ઘટા ઓળખે છે ;
ન કર ડોળ સાકી, અજાણ્યા થવાનો,
મને તારું સૌ મયકદા ઓળખે છે.
મે લો’યાં છે પાલવમાં ધરતીનાં આંસુ,
કરુણાનાં તોરણ સજાવી રહ્યો છું,
ઊડી ગઇ છે નીંદર ગગન-સર્જકોની,
મને જ્યારથી તારલા ઓળખે છે.
અમે તો સમંદર ઉલેચ્યો છે પ્યારા,
નથી માત્ર છબછબિયાં કીધાં કિનારે,
મળી છે અમોને જગા મોતીઓમાં,
તમોને ફક્ત બદબુદા ઓળખે છે.
તબીબોને કહી દો કે માથું ન મારે,
દરદ સાથે સીધો પરિચય છે મારો,
હકીકતમાં હું એવો રોગી છું જેને,
બહુ સારી પેઠે દવા ઓળખે છે.
દિલે ‘શૂન્ય’ એવા મેં જખ્મો સહ્યા છે,
કે સૌ પ્રેમીઓ મેળવે છે દિલાસો,
છું ધીરજનો મેરુ, ખબર છે વફાને,
દયાનો છું સાગર, ક્ષમા ઓળખે છે.
બંધ ઘરની એ ઉદાસીઓ બધી પી જાય છે,
એક કોયલ આંગણામાં રોજ ટહુકી જાય છે.
એજ માણસ જિંદગી સહેલાઈથી જીવી શકે,
જે મરણના આગમનની વાત ભુલી જાય છે.
કોઈ પણ હાલતમાં ખુશ રહેવાનું મન શીખી ગયું,
એટલે મારાં બધાંયે દર્દ હાંફી જાય છે.
પહોંચવા તારા લગી કંઈ ચાલવું પડતું નથી,
પગ તળેથી માર્ગ આપોઆપ સરકી જાય છે.
આ અધૂરી ઝંખનાઓનું પરાક્રમ છે ‘કિરણ’
રોજ તું મરવા પડે ને રોજ જીવી જાય છે.
-કિરણ ચૌહાણ
કાલે શ્રી રાસબિહારી દેસાઇના કાર્યક્રમમાં એમણે જણાવ્યું હતુ, કે જ્યારે સર્વ ઇન્દ્રિયો કાન બને, ત્યારે સંગીત – સંગીત ન રહેતા સાધના બને છે…
આજે એક એવી જ જુગલબંધી લઇને આવી છું… સંગીત પોતે એક સાધના છે, અને જ્યારે એમાં ભક્તિરસ ભળે, ત્યારે એનો એક અલગ જ અંદાજ હોય છે… ઉત્કૃષ્ટ સંગીત નિયોજનને જ્યારે આવો દિગ્ગજ સ્વર મળે છે, ત્યારે એ સાધના ન બને તો જ નવાઇ…!!
સંગીત : દિલિપ ધોળકિયા
સ્વર : આશિત – આલપ દેસાઇ
દિલદાર છટા દૃગ અટક રહી,
નટવર હરિ પ્યારે સાંવરિયા…
તને સપેત (સફેદ) ધોતી પહેર લિયા,
કેસર ચંદન કી ખોર કિયા;
ધરે ફૂલ ગેંદ કર ગિરિધરિયા,
પચરંગી શિર પર પાઘરિયા… દિલદાર..
સોહત હૈ કમલ કલી અંખિયાં,
ગલે ફૂલ માલ પ્યારી નખિયાં;
કાજુ બાજૂ ગજરા ધરિયા,
મોતીન સેહરા મન ભાવરિયા… દિલદાર..
કાબિલ કામિલ રંગ રેલ પિયા,
નૈનન સે તન મન છીન લિયા;
હેરત હૈ રૂપ ઉજાગરિયા,
સિરદાર યાર નટ નાગરિયા… દિલદાર..
સબ રાજન કે રાજા વરિયા,
પ્રાનનહું સે પ્યારા કરિયા;
ઔરન કું ઉરમેં ના ધરિયા
કૃષ્ણાનંદ સુખ સાગરિયા…. દિલદાર..
કેટલી માદકતા સંતાઇ હતી વરસાદમાં !
મસ્ત થઇ સૃષ્ટિ બધી ઝૂમી ઊઠી વરસાદમાં !
રેઇનકોટ, છત્રીઓ, ગમ શૂઝ, વોટરપ્રૂફ હેટ્સ
માનવીએ કેટલી ભીંતો ચણી વરસાદમાં !
કેટલો ફિક્કો અને નિસ્તેજ છે બીમાર ચાંદ
કેટલી ઝાંખી પડી ગઇ ચાંદની વરસાદમાં !
કોઇ આવે છે ન કોઇ જાય છે સંધ્યા થતાં
કેટલી સૂની પડી ગઇ છે ગલી વરસાદમાં !
એક તું છે કે તને કંઇ પણ નથી થાતી અસર,
ભેટવા દરિયાને ઊછળે છે નદી વરસાદમાં.
લાખ બચવાના કર્યા એણે પ્રયત્નો તે છતાં
છેવટે ‘આદિલ’ હવા પલળી ગઇ વરસાદમાં.
સ્વર : કલ્યાણી કૌઠાળકર
સંગીત : હસમુખ પાટડિયા
.
ઓરડાની માલીપા બેસીને નીરખું
કે ચોમાસું કોની સોગાત છે?
ભીનપની, ટહુકાની, લાગણીના વહેવાની,
કે કોરા કુતુહલની વાત છે!
વરસાદી વાદળાએ ઘેર્યું આકાશ, અને
વર્ષાની ઝામી તૈયારી
તુફાની વાયરાના ભીના અડપલાએ હું
કેમ કરી બંધ કરું બારી
ત્રૂફેલા મોરલાઓ ગહેકી ઉઠે છે,
એવી વરસાદી વાતો રળીયાત છે
મનડું મુંઝાય અને હૈયું હિજરાઇ
લીલા તોરણ સુકાય મારે ટોડલો
પ્રિતમને કહી દો કે સૂના આકાશ મહીં
આષાઢી ગીતો ના મોકલે
તરસ્યો આ કંઠ મારો કોરોધારોક
છો ને લીંપણમા નદીઓની ભાત છે
ઓરડાની માલીપા બેસીને નીરખું
કે ચોમાસું કોની સોગાત છે?
ભીનપની, ટહુકાની, લાગણીના વહેવાની,
કે કોરા કુતુહલની વાત છે!
ક્યારેક કલ્પનામાં તને એ રીતે મળું,
મારામાં પાંચ-સાત નદી વહેતી સાંભળું
બહુ મોડી રાત સુધી રહુ ખોવાયેલો અને,
કોઇ ઘસઘસાટ ઊંઘતા ચહેરામાં નીકળું.
તારામાં કમળ જેમ ઊઘડતો તને મળીશ,
ઇચ્છા તો કર ઓ પહાડ સરોવરમાં ઓગળું.
ઊંચકી જતું હો પહાડ બરફનો કોઇ કિરણ,
કૈં એમ ઉદાસીની વચ્ચે રોજ ઝળહળું.
ઘરને સજાવતો રહ્યો આ હાથ જડભરત,
મૂકી દઇ ખૂણામાં મને વાળી ગૂંચળું.
‘મિસ્કીન’ સવારે જે ગઝલો ઢગલો જૂઇનો,
રહી છે રાતભર એ લોહીમાં બળુંબળું.
– રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’
