કવિઃ સુરેન ઠાકર ‘મેહુલ’
સ્વરાંકન-સ્વરઃ સુરેશ જોશી
(ગીત પહેલાં સુરેન ઠાકર ‘મેહુલ’ના અવાજમાં જે પૂર્વભૂમિકા છે, તે અચૂક સાંભળવા વિનંતી.)
સાહેબ મારા મેલા કપડાં ધૂએ
તરવેણીને તીર ઊભો ઈ
આજુબાજુ ના જુએ
મેલ ભરાયો અગમ ખૂણે ઈ
ધોતાં ધોતાં રૂએ
ટીપે ટીપે અડસઠ તીરથ
અનરાધારે ચૂએ… સાહેબ
ફાટ્યું વસ્તર, મરમી મારો
તન તોડીને તૂને
તપના તાપે સૂકવી વ્હાલો
નચંત થઈને સૂવે… સાહેબ
સોનલવરણી સાંજ ઢળે ને
ઝાલર ટાણે ઝગે
સુમિરન કરતાં સત-ચિત્ત-આનંદ
હોનાર હોય સો હુએ… સાહેબ
***
કવિ: હિતેન આનંદપરા
(1) સ્વરકાર: પરેશ નાયક
સ્વર: દિવીજ નાયક
ઝાઝું નજીક નહીં જાવું
કોઈની ઝાઝું નજીક નહીં જાવું
પાછળથી શાને પસ્તાવું ?
અંતર એક અદકેરું જાળવતાં આવડે તો સંબંધો ફૂલે નહીં, ફાલે
એક બે જણ ખાલી સોંસરવા રાખીને બાકીને રામરામ ચાલે
મોંઘેરી લાગણીનાં કરવાં જતન, નાહકનું શાને સસ્તાવું?
કોઈની ઝાઝું નજીક નહીં જાવું
ઇશ્વર સિવાય કોઈ સર્જક નથી, આ માણસ તો ખાલી વચેટિયો
આઘેથી ઊંચા પહાડ જેવો લાગે, ઓરા જાઓ તો સાવ વ્હેંતિયો
સર્જકને માન, એના સર્જનને માન, વચેટિયામાં નાહક અટવાવું
કોઈની ઝાઝું નજીક નહીં જાવું
***
(2) સ્વરકાર: રિષભ મહેતા
સ્વર: રિષભ મહેતા – ગાયત્રી ભટ્ટ
પ્રસ્તુત ગીતમાં કવિ સુરેશ દલાલની છટા પણ નોખી છે અને પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાયની તે સાવ અનોખી. પોતાની શૈલીથી જુદા થઈને આ બંને જણે કરેલું કમનીય કારસ્તાન કાબિલ-એ-દાદ છે. મદહોશ મિજાજમાં લખાયેલું અને અલ્લડ આવારગીમાં સ્વરાંકિત થયેલું ગીત જાણે Zen-G માટે તૈયાર થયું હોય એવું લાગે છે. વેલેન્ટાઈન ડે નિમિત્તે એકવીસમી સદીમાં વીસમી સદીની આ સુ.દ.– પિયુ તાજગી માણીએ.
કવિઃ સુરેશ દલાલ
સ્વરાંકન-સ્વરઃ પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય
આ પ્રથમ કદીય તે કદમ આ ડગમગ્યા નથીઃ
આંખથી હું રૂપનો શરાબ પીતાં પી ગયો!
ચરણને ચાલવા હવે હૂંફાળો તારો હાથ દે
નિશા અને નશા મહીં સુંવાળો તારો સાથ દે
હજી તરસ મટી નથી, હજી તરસ ઘટી નથી
આંખથી હું રૂપનો શરાબ પીતાં પી ગયો!
પલ મહીં ચીરી ગઈ એ વીજળીની વાત શી!
એ વિના કશા દિવસ ને આ અકેલી રાત શી!
આ જિંદગી ગમી નથી કે વેદના શમી નથીઃ
આંખથી હું રૂપનો શરાબ પીતાં પી ગયો!
***
કવિ: રમેશ પારેખ
સ્વરાંકન: હરિશ્ચંદ્ર જોશી
સ્વર: ગાર્ગી વોરા
દોડિયાં રે અમે દોડિયાં
વાલા નદિયું બનીને અમે દોડિયાં…
બે કાંઠા કરતાલ, અમારાં જલબિન્દુ મંજીરા
એક લહર કરતારો છે ને એક લહેર છે મીરાં
છોડિયાં રે અમે છોડિયાં
પથ્થરના રહેવાસ અમે છોડિયાં…
મીરાં કે પ્રભુ નામ તમારું એ જ અમારો ઢાળ
જળને કેમ પકડશે બોલો, રાણાજીની જાળ?
ફોડિયા રે અમે ફોડિયા
પરપોટા કર્યા ને અમે ફોડિયા..
(22.10.12/ શુક્રવાર. અમદાવાદથી અમરેલી જતાં બસમાં રચાયેલું ગીત)
ગીત: રમેશ પારેખ
સ્વરાંકન-સ્વર: સુરેશ જોશી
હે દીવા! તને પ્રણામ…
અંધારામાં કરતો તું તો સૂર્ય-ચન્દ્રનું કામ
તારાં મૂઠીક કિરણોનું કેવું અલગારી તપ!
પથભૂલ્યાને પ્રાણ પાઈને કહેતાં – આગળ ધપ,
ગતિ હશે પગમાં તો મળશે કદીક ધાર્યું ધામ.
હે દીવા! તને પ્રણામ…
જાત પ્રજાળીને ઝૂઝવાનું તેં રાખ્યું છે વ્રત,
હે દીવા! તું ટકે ત્યાં સુધી ટકે દૃષ્ટિનું સત!
તું બુઝાય તે સાથ બુઝાઈ જાતી ચીજ તમામ
હે દીવા! તને પ્રણામ…
~ રમેશ પારેખ
કવિ: હેમેન શાહ
સ્વરકાર: પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સ્વર: સંનિધ શાહ
જરા ખુશબૂ, જરા ઝાકળ, જરા અજવાસ લાવ્યો છું.
હું ગુજરાતી ગઝલ માટે દીવાને-ખાસ લાવ્યો છું.
તમન્ના આભની પણ હું તો કેવળ શ્વાસ લાવ્યો છું,
કદી ખૂટે નહીં એવો વિરોધાભાસ લાવ્યો છું.
ફકીરીમાં અમીરીનો અજબ અહેસાસ લાવ્યો છું,
ગઝલ મમળાવવાનો રાજવી ઉલ્લાસ લાવ્યો છું.
બધા શ્રાવણની ઝરમર રાતનો શૃંગાર માગે છે.
ને હું પ્રાગડના ગેરુ રંગનો સંન્યાસ લાવ્યો છું.
પ્રબળ પુરુષાર્થ કોઈ હાથચાલાકી નથી હોતો,
હું ધસમસતી નદીના વ્હેણનો વિશ્વાસ લાવ્યો છું.
તમે કલદાર, કાયા, કીર્તિ કે કૌવત લઈ આવો,
સ્મશાનોની અચલ ભૂમિનું અટ્ટાહાસ લાવ્યો છું.
***
કવિ: અનિલ જોશી
સ્વરકાર: આશિત દેસાઈ
સ્વર: હેમા દેસાઈ
હું તો નીકળી ગઈ મારી તલાશમાં
સાત પગલાં આકાશમાં
સંજવારી જેમ હું તો પડી હતી ઉંબરે
ને પોતીકા ફળિયાને ઘેરી
વીજળીના ઝબકારે ઓળખે નહીં મને
મારા સરનામાની ડેલી
હું તો નીકળી ગઈ બહારના ઉજાસમાં
સાત પગલાં આકાશમાં
ઉંબરા ને ફળિયા તો ઓગળતા ચાલ્યા
ને આકાશને નહીં કોઈ બારી
બેડું જો હોય તો ઉતરાવે કોઈ
કેમ ઉતરાવે વીતકની ભારી
મને અંધારું લાગે ઉજાસમાં
સાત પગલાં આકાશમાં ….
***
કવિ : હર્ષદ ચંદરાણા
સંગીત-સ્વર: આશિત દેસાઈ
સહેજ અટકું ને પછી અંજળ લખું,
રોજ તારું નામ લઈ મૃગજળ લખું.
આ નદી દરિયો સરોવર વીરડો
શબ્દની આગળ બધું નિર્જળ લખું.
સાવ પીળું જીર્ણ છું હું પાંદડું,
આજ હુંય નીવ પર ઝાકળ લખું.
આજ ઘરને કોઈ દરવાજો નથી,
આગમનની યાદીમાં અટકળ લખું.
રાહ તારાં પત્રની જોયા પછી,
થાય કે મારા ઉપર કાગળ લખું.
***
ગીત: સુરેશ દલાલ
સ્વરાંકન-સ્વર: આશિત દેસાઈ
આંખ તો મારી આથમી રહી
કાનના કૂવા ખાલી.
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે :
હમણાં હું તો ચાલી.
શ્વાસના થાક્યા વણઝારાનો
નાકથી છૂટે નાતો,
ચીમળાયેલી ચામડીને હવે
સ્પર્શ નથી વરતા’તો.
સૂકા હોઠની પાસે રાખો
ગંગાજળને ઝાલી,
એક પછી એક ઇન્દ્રિય કહે :
અબઘડી હું ચાલી.
નસના ધોરી રસ્તા તૂટ્યા
લોહીનો ડૂબે લય.
સ્મરણમાં તો કાંઈ કશું નહીં :
વહી ગયેલી વય.
પંખી ઊડ્યું જાય ને પછી
કંપે જરી ડાળી.
***
કવિ: નીનુ મઝુમદાર
સ્વરાંકન-સ્વર: કૃષાણુ મઝુમદાર
ઓલ્યા પહાડની પાછળ પરોઢિયે રાતો રાતો રંગ ઢોળાયો
વસ્તર જાતા રાતનું
જાણે આભને ગાલે શરમભર્યો શેરડો એક છવાયો. – ઓલ્યા …
રમતા’તા થોડા તારલા થોડી બાકી રહેલી રાતે
ભમતા’તા નભ મોરલા થઇ વાદળિયાં પરભાતે
પૂરવને ભરી અમરતનો સોનલ કૂપો પાયો. – ઓલ્યા…
એકદંડિયા મ્હેલથી કો’કે કુવરીને છોડાવી
હજાર હાથે લડે બાણાસુ, કાળસેના તેડાવી
સૂરજદાદો અગનરથે ચઢી ગગન ધાયો – ઓલ્યા …
કુદરતમાં નાહીને પશુપ્રાણીએ મંત્ર જગાવ્યો
ભૂલાઈ જાતા સામને પાછો પંખીઓએ ગવરાવ્યો
ઝાકળથી ધોઈ આકાશભૂમિ હવનને પ્રગટાવ્યો – ઓલ્યા ….
***
