તમે જો ટહુકો-મોરપિચ્છ બે અલગ બ્લોગ હતા, એ વખતથી મને ઓળખતા હશો, અને ત્યારથી ટહુકોના મુલાકાતી હશો, તો તમને ખ્યાલ હશે કે લગભગ દોઢ વર્ષ પહેલા હું San Francisco થી Los Angeles આવી હતી… અને ત્યારે મેં આ ગીત સંભળાવ્યું હતું – एक अकेला इस शहेर में…
અને ગઇકાલે જે ગીત મુક્યું હતું – बीते हुए लम्हों की कसक साथ तो होगी.. – એ ખરેખર તો એ મિત્રો માટે હતુ, જેમાંથી ઘણાને આમ જુઓ તો ટહુકો સાથે એટલી નિસ્બત નથી… Los Angeles માં ડગલે ને પગલે સાથ આપનારા દરેક મિત્રને મારા દિલથી સલામ..!.
ગઇકાલે હું Los Angeles છોડીને ફરી પાછી San Francisco આવી. જીંદગીનું એક નવું અને સૌથી મહત્વનું chapter શરૂ થઇ રહ્યું છે.. અને એની વધારે વાતો આપણે કાલે કરીશું, પણ Los Angles જતી વખતે મેં જે સ્વપ્નની વાત કરી હતી…
ઇન ભુલ-ભુલૈયા ગલિયોંમેં, અપના ભી કોઇ ઘર હોગા..
અંબર પે ખુલેગી ખિડકીયાં, ખિડકી પે ખુલા અંબર હોગા..
એ સ્વપ્ન હવે ફરી મારી આંખોમાં ડોકાઇ રહ્યું છે…
અને ફિલ્મ ઘરોંદાનું એ ગીત પણ.. અને આ વખતે મને ખુશી છે કે મને યાદ આવતું ગીત ‘એક અકેલા…. ‘ નથી; પણ….
