૨૦૦૮ના વર્ષની આ છેલ્લી પોસ્ટ… આવતીકાલથી તો ૨૦૦૯નો સિક્કો લાગશે 🙂
૨૦૦૮નું સરવૈયું કાઢવા બેસીએ તો આમતો કેટકેટલુંય આવી જાય, પણ ગુજરાતી સાહિત્ય-કવિતા-ગઝલોને ધ્યાનમાં રાખીએ તો, એક વાત જરૂર યાદ આવે – ૨૦૦૮ એટલે આપણા લાડીલા શાયર/કવિ – ગની દહીંવાલાનું જન્મશતાબ્દીવર્ષ… તો આ વર્ષની છેલ્લી પોસ્ટ તરીકે ગનીચાચાનું આ સુંદર ગીત સાંભળી મઝા લઇએ..!

પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાયના સ્વરાંકનમાં અમર ભટ્ટનો સ્વર.. ! ગીતનો લય એટલો સરસ મઝાનો છે કે સાંભળ્યા વગર ફક્ત શબ્દો વાંચો તો યે આપમેળે ગવાઇ જાય. ‘તેજ તણા અંબાર’ ભરેલું કવિનું સપનું ખોવાણું – અને કવિ જાણે દુનિયા આખીમાં શોધવા નીકળ્યા… દિશાઓને પૂછ્યું, વગડા-સાગર, ધરતી-આકાશ… ક્યાં ક્યાં જઇને શોધી આવ્યા.

અને આપણી સાથે કવિ કેવી ચોખ્ખી વાર કરી દે છે – ક્યાંય મળે તો આપી દેજો, એ તમારા કામનું નથી.. એ તો મારું શમણું !

(..ચોર આ વસ્તી? …San Francisco from Golden Gate Bridge)

* * * * *

સ્વર – અમર ભટ્ટ
સ્વરાંકન – પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય

મારું ખોવાણું રે સપનું,
ક્યાંક જડે તો દઈ દેજો એ બીજાને ના ખપનું,
મારું ખોવાણું રે સપનું.

પૂર્વ કહે છે પશ્ચિમ તસ્કર, દક્ષિણ કે’છે ઉત્તર,
વગડા કે’છે ચોર આ વસ્તી, પર્વત કે’છે સાગર,
ધરતીને પૂછું તો દે છે નામ ગગનમંડપનું,
મારું ખોવાણું રે સપનું.

વ્હારે ધાજો જડ ને ચેતન મારી પીડ પિછાની,
અણુ અણુ સાંભળજો માર સમણાની એંધાણી;
તેજ તણા અંબાર ભર્યા છે, નામ નથી ઝાંખપનું,
મારું ખોવાણું રે સપનું.

ખોળે મસ્તક લૈ બેઠી’તી એક દી રજની કાળી,
જીવનની જંજાળો સઘળી સૂતી પાંપળ ઢાળી;
નીંદરના પગથારે કોઈ આવ્યું છાનુંછપનું,
મારું ખોવાણું રે સપનું.

– ગની દહીંવાલા