ગામ ગામ ને નગર નગર, મંદિર મોટાં મશહૂર છે
શ્યામસુંદર ની મૂરત બનાવી હોઠે મુરલી મધુર છે.
પણ ઈશ્વર દૂર નો દૂર છે….
પાંખ મોટી ને ગગન છે નાનું તોય પંખી થઈને ઊડ્યું
પંડમાં મારા પરમેશ્વર તોય પરમેશ્વરને ઢુંઢુ
કોઈ ન ચીંધે મારગડો મને, સહુમાં સહુ ચકચૂર છે
પણ ઈશ્વર દૂરનો દૂર છે….
સિંધુ ધરી જો પર હોય દયાનું બિંદુ જો ભગવાનમાં
તો શ્રધ્ધાનો દીપ રાખી સળગતો આંધી આ તુફાનમાં
કોણ જીતે ને કોણ હારતું જોવા સહુ આતુર છે
પણ ઈશ્વર દૂરનો દૂર છે….
ઘડી તડકો ઘડી છાયો વાટમાં ઘડી દિવસ ઘડી રાત
કંઈ ઝરણા કાંઈ નદીઓ આવી આવ્યો ન ગંગાઘાટ
આવ્યા આખી પ્યાસ બુઝાવવા આંસુડાના પૂર છે
પણ ઈશ્વર દૂરનો દૂર છે..
પ્રસ્તુત ગીતમાં કવિ સુરેશ દલાલની છટા પણ નોખી છે અને પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાયની તે સાવ અનોખી. પોતાની શૈલીથી જુદા થઈને આ બંને જણે કરેલું કમનીય કારસ્તાન કાબિલ-એ-દાદ છે. મદહોશ મિજાજમાં લખાયેલું અને અલ્લડ આવારગીમાં સ્વરાંકિત થયેલું ગીત જાણે Zen-G માટે તૈયાર થયું હોય એવું લાગે છે. વેલેન્ટાઈન ડે નિમિત્તે એકવીસમી સદીમાં વીસમી સદીની આ સુ.દ.– પિયુ તાજગી માણીએ.
સંજવારી જેમ હું તો પડી હતી ઉંબરે
ને પોતીકા ફળિયાને ઘેરી
વીજળીના ઝબકારે ઓળખે નહીં મને
મારા સરનામાની ડેલી
હું તો નીકળી ગઈ બહારના ઉજાસમાં
સાત પગલાં આકાશમાં
ઉંબરા ને ફળિયા તો ઓગળતા ચાલ્યા
ને આકાશને નહીં કોઈ બારી
બેડું જો હોય તો ઉતરાવે કોઈ
કેમ ઉતરાવે વીતકની ભારી મને અંધારું લાગે ઉજાસમાં
સાત પગલાં આકાશમાં ….