રચના: રસિક દવે ‘બેહદ લુંધીયાવી’
સ્વર અને સ્વરાંકન: પીયૂષ દવે, કથન સ્ટુડિયો. જૂનાગઢ
વાયરાની ડેલીએ બેસીને રોજ કહાન, વાટ્યુંને ભીંજવી છે આંખ્યથી
વાટ્યુંને ભીંજવી છે આંખ્યથી.
નજર્યુંના પંખીઓ ઊડી ઊડીને કહાન મથુરાના માર્ગે જાતા,
છાના નિ:શ્વાસોને છાતીમાં પૂરીને શમણાઓ રોજ નંદવાતા,
મનના વૃંદાવનને સળગાવી રાતભર,
દાઝ્યા કર્યું છે અમે આગ્યથી..
વાયરાની ડેલીએ….
જમાનાના નીર મારી પાંપણથી ચાલ્યા ને શૂળો થઈ ભોંકાણી રાત,
છાતીનો ડૂમો ગોવર્ધન થઈ બેઠો ને પરાઈ થૈ ગૈ છે જાત,
પવનના ઝોંકામાં વાંસળીનો સૂર હવે વાગ્યા કરે છે તમ યાદથી..
વાયરાની ડેલીએ…
ગાયોના બાળ હવે નાચતા નથી કે નથી ગોરજની સંધ્યાઓ થાતી,
“ફરિયાદી થૈ નથી.. ગોપીઓએ જાતી નથી” જશોદાજી મીઠું ખીજાતી,
ગોરસની મટુકી અકબંધ રહે છે મારી મારગના બંધ તવ વાદથી…
વાયરાની ડેલીએ….
***
