પ્હેલા મેઘે અજળ ઉજડેલી સીમે રંગ લીધો !
ભીંજાયેલી ધરતી ઊઘડી શી ભીને વાન રમ્ય !
ધોવાઈને નીલમ સરખા જાંબલી ડુંગરાઓ !
વ્હેવા માંડ્યા ઘવલફીણના ફૂલગુચ્છે ઝરાઓ !
બીડે ઝીણું મખમલ ફૂટ્યું કો રહસ્યે અગમ્ય !
જેવી હેલી શમી, કંઈક ખેંચાઈ જ્યાં મેઘજાળ
ત્યાં ડોકાતો ગગનપરીનો શો બિલોરી મહાલ !
આભા ભીની ચકરઈ રહી પૃથ્વી યે સ્નિગ્ધઘેરી
જેમા પ્હેલાં સલિલ પુરકાસારનાં યે સુનેરી !
પ્હેલી હેલી પછીથી ઊઘડે પંકમાં યે પ્રસાદ
થોડું નીલું ગગન ખૂલતાં રંગ લેતો વિષાદ :
વાછંડોની-નયનજલશી-વ્યોમ વ્યાપી ભીનાશો
ધીમેધીમે પ્રગટતું ધનુ ઇન્દ્રનું અદ્રિશૃંગે,
સાતે વર્ણે વિકસતી ન શું વ્યોમમાં કોઈ યાદ.
- ઉશનસ્
July 20th, 2010 at 5:47 am
સુંદર વર્ષા કાવ્ય.
પહેલી હેલી પછી આળસ મરડી બેઠી થતી માદકતા, આભનો ઉઘાડ, વસુંધરાનો રસથાળ અને ધીમે ધીમે ઉઘડતી ભાતીગળ યાદનું ઉર્ધ્વિકરણ…
July 20th, 2010 at 7:16 am
સરસ…અતિ….સરસ
July 20th, 2010 at 8:14 am
સરસ વરસાદી ગીત, શ્રી ઉશનસ સાહેબને સલામ………
July 20th, 2010 at 8:46 am
વાહ ખુબ સુન્દેર રચના
July 20th, 2010 at 9:29 am
પહેલિ હેલીએ પ્રક્રુતિને સૌઁદર્યવાન બનાવી ને તેનુઁ રસપાન મધુરુઁ લાગ્યુઁ.
July 20th, 2010 at 11:16 am
સુંદરતમ વર્ષા કાવ્ય!પહેલા વરસાદ પછીનું પ્રક્રુતીનું સુંદર વર્ણન!
July 20th, 2010 at 12:28 pm
ખૂબ જ સુંદર સૉનેટ…
વર્ષા પછીની પ્રકૃતિનું અદભુત વર્ણન…
July 20th, 2010 at 1:03 pm
સુન્દર વરસાદિ ગિત
July 21st, 2010 at 9:51 am
સુનદર રચના ભિન્જાઈ ગયા …વરસાદ વગરના
August 11th, 2010 at 11:50 am
આ સોનેટ વધારે વહાલુ એટલે લાગે કે એ મન્દાક્રાન્તા છન્દ મા છે એટલે, યોગ્ય સોનેટ ને યોગ્ય છન્દ મળી જાય એટલે જાણે જાદુ થઈ જાય, ઉશનસ ના સોનેટ ની આજ ખાસિયત છે,,
ઘણો આનન્દ આવ્યો વાચી ને.