(સળંગ રસ્તો… … Highway 97, Near Crater Lake, OR)
* * * * *
એ ના સળંગ હોય તો મારે જવું નથી.
રસ્તાને અંત હોય તો મારે જવું નથી.
બોલાવતું બધુંય ગામ તોય એમની,
ખડકી જ બંધ હોય તો મારે જવું નથી.
પૃથ્વીની જેમ એમના દરિયાવ દિલમાં,
નોખા જ ખંડ હોય તો મારે જવું નથી
ખારું ઝરણ થઈને તો નીકળ્યો છું આંખથી,
ખારો જ અંત હોય તો મારે જવું નથી.
હું ચાલું તો ચાલે ને અટકું તો ઊભો રહે,
એવો જ પંથ હોય તો મારે જવું નથી.
-જયંત પાઠક
December 1st, 2009 at 5:49 am
ખુબજ સુન્દર રચના .
December 1st, 2009 at 9:04 am
સરસ રચના, મારગની વિટણબાની વાતો કવિશ્રી જયંત પાઠક જ શબ્દોમા લાવી શકે………..
December 1st, 2009 at 11:40 am
Good one..
Praful
December 1st, 2009 at 12:12 pm
ધરતિ નથી અન્ંત મારે હજુએ ચાલવુ હતુ;દરિયો નથી અફાટ મારે હજુએ તરવુ હતુ;રુદન મા નથી આક્ર્ંદ મારે હજુએ રડવુ હતુ…..
December 1st, 2009 at 7:23 pm
સુંદર ગઝલ… ખુમારીસભર કાવ્ય… ‘મારે જવું નથી’ની રદીફ આગળ ‘તો’ની શરત મૂકી કવિએ પોતાની કામગીરી કપરી પણ બનાવી અને સુપેરે નિભાવી પણ ખરી…
ગઝલ વાંચતા જ ધનમૂલક તરંગો અનુભવાય…
December 1st, 2009 at 9:48 pm
પૃથ્વીની જેમ એમના દરિયાવ દિલમાં,
નોખા જ ખંડ હોય તો મારે જવું નથી
વાહ…આફરીન…….
December 2nd, 2009 at 5:14 am
વાહ.
સળંગ, અવિછિન્ન પથ પર અવિરત મધુર યાત્રાની આકાંક્ષાને ચરિતાર્થ કરતી ગઝલ
December 3rd, 2009 at 6:37 am
અઘરા રદીફને બખૂબી નિભાવતી સુંદર ગઝલ માણવાની મજા આવી.
સુધીર પટેલ.