ત્યાં સુધી – ભાનુપ્રસાદ ત્રિવેદી


તરું છું તામ્રપત્રમાં થકાય ત્યાં સુધી
ઠગ્યા કરું મને જ હું ઠગાય ત્યાં સુધી.

નિજી હતી એ જાતરા ને પારકાં ચરણ
ઉધાર માગતો રહ્યો મગાય ત્યાં સુધી.

કરી લીઘી છે સંધિ જાત સાથે ક્યારની
રહું છું ભાગતો સ્વ-થી ભગાય ત્યાં સુધી.

મને ડુબાડવામાં તને ભાન ના કે હું –
તને જ તાગતો રહ્યો તગાય ત્યાં સુધી.

ચળાવવાય એટલા થતા પ્રયત્ન, કે –
ચણાઇને ખડો હવે ડગાય ત્યાં સુધી.

અલ્પક રાતનાં ભર્યાં એવાં ભરણ નભે –
ફરકી નહીં સવાર પણ, જગાય ત્યાં સુધી.

સ્વરો ને વ્યંજનોની ઘોરમાં દટાઇ રહ્યો
હિમે દગોના થીજતો, ધગાય ત્યાં સુધી.

( આ ગઝલનો ભાવાર્થ મને બરાબર ના સમજાયો. તમે મદદ કરશો ? )

4 replies on “ત્યાં સુધી – ભાનુપ્રસાદ ત્રિવેદી”

  1. manvant says:

    કાવ્ય અસ્પષ્ટ છે…મદદ થાય તેમ નથી;
    જયશ્રીબહેન ! માફ કરશો ?કવિને પૂછવું જ
    સલાહકારક ગણાય .

  2. Hardik says:

    મારા મત પ્રમાણે,

    અહીં કવિએ કોઈકને પોતાના માની લીધા છે. પણ સામે પક્ષે એ વાત સ્વીકારવા તૈયાર નથી અને સાવ છોડીને પણ જતા નથી! કવિને પણ એ વાતનો અહેસાસ છે, પણ એમનુ મન માનવા તૈયાર નથી અને પોતે પોતાના સ્વપ્નમાં જ રહેવા માંગે છે. ફૂલ રૂપી કવિને એમ કે પોતે પાણી પર તરી રહ્યા છે, પણ એતો ખરેખર તામ્રપત્ર છે અને તામ્રપત્ર પાણીમા તરે છે!

    – હાર્દિક

  3. hirabhai says:

    SUNA SAMANDAR NI PALE VAHALA MARI VAT NA JOJO VISHE PL JANAVAJO

  4. hirabhai patel says:

    જો શક્ય હોઇ તો સુના સમન્દર નિ પાળૅ ગેીત વહાલા મારિ વાટ ના જોજો સભલાવજો
    ખુબ ખુબ આભાર

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *